Christenen verlaten de bakermat van het christendom

Vanuit het oosten komt het licht van de waarheid in de wereld. Vanuit het oosten is God vleesgeworden in Zijn Zoon, Jezus Christus. Vanuit het oosten leerde de aarde de redding van de wereld kennen door de Verlosser, die geboren was om ons leven te geven, Hij die het Leven is.

Het Christendom is steeds een verhaal vol van liefde, van acceptatie, van getuigenis, van geven, van martelaarschap en van heiligheid … Zelfs vandaag de dag gaat het christendom door een belangrijke fase in zijn moderne geschiedenis, met name in het Midden-Oosten, waar het getuigt van zijn geloof in de Drieëne God, en waar het zijn leven geeft voor Hem die ons Zijn Leven gaf.

Sinds het begin van dit millennium, zijn er oorlogen en revoluties in de Arabische landen in naam van de democratie. Oorlogen die mensen doden. De mens, die het beeld van God op aarde is. Die kerken, de huizen van God, vernietigen, terwijl men bidt en de dingen ontheiligt in naam van de God van de islam.

In Egypte, het land waar de Heilige Familie zijn toevlucht zocht toen Jezus nog een kind was, offeren de Koptische christenen dagelijks hun martelaren en slachtoffers aan God, vanwege hun geloofsbelijdenis en vanwege hun trouw aan Christus.

In Irak, het land van onze vader Abraham, zijn er steeds weer autobommen bij de kerken en in de christelijke wijken. Zij zenden aan de christenen ‘een adieu’.

Vanuit Damascus, de stad van Sint Paulus, informeert de patriarch van de Melkitische Grieks-katholieke kerk, Gregorius III Laham, de stem van de plaatselijke kerk, over de pijn en de kruisweg van de christenen in Syrië in de afgelopen twee en een half jaar. Daar zijn 60 kerken beschadigd en zijn 120.000 slachtoffers gevallen, waarvan velen christen. En verschillende oude christelijke plaatsen, zoals Maalula en Saydanaya, worden verlaten. Daarbij moeten we niet de zes miljoen vluchtelingen in Libanon, Zweden, Duitsland en andere landen vergeten. Alle orthodoxe en katholieke kerken van verschillende riten lijden en hebben deel aan dit martelaarschap en deze kruistocht tegen christenen. We weten niets over de toestand van de twee orthodoxe bisschoppen die sinds maanden ontvoerd zijn en over de 13 orthodoxe nonnen die twee weken geleden in Syrië werden ontvoerd. Dit alles laat de gebeden en het geloof van de Syrische christenen echter toenemen.

Men zegt dat de christenen in het Midden-Oosten een minderheid zijn. Dat kan misschien waar zijn als je de aantallen bekijkt, want er zijn 15 miljoen christenen en 523 miljoen Arabieren. Maar niemand kan ontkennen dat de christenen al 600 jaar vóór de moslims in dit deel van de wereld waren; dat christenen en moslims 1600 jaar hebben samengeleefd ondanks alles; dat de coëxistentie van religies een belangrijke en eerste zaak is in een dagelijks leven vol respect en begrip.

Het is waar dat veel christenen hun land hebben verlaten op zoek naar een beter en waardiger leven, maar het is ook waar dat er andere mensen zijn die weigeren hun land te verlaten en die er voor kiezen om te getuigen en te sterven op dezelfde plaats waar ze geboren zijn. Het is waar dat het volk van God, Zijn Kerk, altijd één is, ondanks het lijden en het kruis dat men in het Midden-Oosten beleeft.

Deze absolute waarheid laat ons begrijpen dat, als een deel van de Kerk lijdt, de hele Kerk lijdt. De kerk van het Westen kan niet toekijken wanneer de Kerk van het Oosten op weg gaat naar zijn Golgota en ze kan niet blijven kijken zonder een hand te geven om haar kruis mee te dragen naar het voorbeeld van Nicodemus. Daarom hopen de oosterse christenen sterk op de stemmen van de westerse christenen, die tot nu toe stil bleven.

De kreet van christenen vandaag: stop de oorlog die nergens toe leidt en welkom aan de dialoog tussen alle religies, tussen de oppositie en het regime; welkom aan allen in het land van allen.

P. Fadi Sotgiu Rahi, C.Ss.R.