In Memoriam vader diaken Frits Aarts

FotoFritsAarts4Op 16 mei 2015 is in Maastricht diaken vader Frits Aarts begraven, begeleid door een grote groep familie, vrienden, oud-patiënten en leden van de RK gemeenschappen van de Byzantijnse ritus. Vader Harrij Sterenberg had de droeve taak voor te gaan in de otpjewanije (rouwdienst) voor zijn goede vriend. Hij werd daarin bijgestaan door de vaders Brenninkmeijer, Sip, Kaandorp, Delahaye en vader diaken Wim Tobé. De heren Wiel Pollaert en Frank Dankloff waren acoliet.

Frits Aarts was 50 jaar en werkte als fysiotherapeut toen hij in oktober 1992 in Maastricht in de basiliek ‘Sterre der Zee’ door wladiko R. Philippe Bär, bisschop van Rotterdam, tot diaken werd gewijd. Vader Antonij Vriens, de statige oude Kapucijner monnik, had Frits aangespoord de studie voor diaken op te nemen. De wijding liet een modern beeld zien: een echtgenoot, vader en actief beroepsbeoefenaar ontving de diakenwijding. Frits beloofde onder meer zijn medegelovigen in eenvoud en liefde dienstbaar te zijn. Naast hem stond Maddy, als blijk van de steun die zij haar man beloofde te geven.

In de eerste jaren combineerde vader diaken Frits het beroep van fysiotherapeut met zijn roeping als diaken waardoor hij zijn activiteit moest beperken tot de gemeenschappen van Maastricht en Eindhoven. Na zijn pensionering reisde hij, samen met Maddy en vader Harrij naar alle Byzantijnse gemeenschappen van de Landelijke Instelling Pokrof. Zijn komst vormde een verrijking voor de Byzantijnse liturgievieringen die tot dat moment vaak bij gebrek aan een diaken alleen door een priester werden geleid.

 

Frits Aarts maakte als diaken indruk. Met zijn vaste en ver reikende stem vormde hij samen met het koor een krachtige draaggolf voor de liturgie. Met strenge blik liep hij wierokend door de kerk en inspireerde zo ontzag en eerbied voor de liturgieviering. Hoe vriendelijk was daarna zijn glimlach als de gelovigen naderden om de communie te ontvangen. Vader Frits was serieus, toegewijd aan liturgie en ritueel maar geen formalist of scherpslijper. Hij was een vrolijk man met een aanstekelijke lach en genoot van het contact met mensen.

In de loop van 2014 werd duidelijk dat de ziekte die hem al langer kwelde zijn fysiek zware taak als diaken steeds moeilijker maakte. Hij heeft zich lang verzet tegen zijn toenemende zwakte en liet daarvan zo weinig mogelijk merken, totdat zijn krachten niet meer voldoende waren. Op 11 mei 2015 is hij overleden. We zijn hem veel dank verschuldigd en zullen hem zeer missen.

Mogen zijn vrouw Maddy, hun kinderen en kleinkinderen, troost en kracht vinden in onze dankbaarheid voor zijn meer dan 20 jaar dienst als diaken en in de genegenheid van de Landelijke Instelling Pokrof.

Eeuwige gedachtenis.